دیشب به یک دوست هندی میگفتم چقدر دلم هوس نامه عاشقانه کرده! امروز صبح داشتم بوم تازه ای را از بسته بندی خارج میکردم که متوجه شدم پشت مارک بوم یک نفر یک نامه عاشقانه نوشته است!!!احتمالا کارگر کارخانه بوم سازی بوده! هر که بوده و به هر که نوشته دل من این وسط شاد شاد شد!

هر کـسی رو می تـونستـم دوست داشتـه بـاشم،
اگـر!
دوست داشتـن را از تـو شروع نـمی کردم!!!

نمیشه صبح با صدای بارون بیدار بشی و روزت بد باشه....نمیشه دو تا بوم بزرگ سفید تو کارگاه چشم انتظارت باشن و تو بی حوصله باشی...نمیشه یه سفر پر از ماجرا در پیش داشته باشی و افسرده باشی...اما میشه یه انتخاب غلط انجام داده باشی و ... نمیشه نمیشه نمیشه خدا یا یه تکونی به خودت بده !!!!

امروز هوا بارونی بود و من تصمیم گرفتم به بازار قدیمی برم و چایخانه سنتی اش که خیلی دوستش دارم!!

اونجا هیچ شبیه هیچ جا نیست خدمه ها بد اخلاق و همیشه ازت طلب کارن انگار تو کار بدی کردی!!!من این حس اش و خیلی دوست دارم!!!

در قوری چینی گل سرخی رو با یه نخ سیاه بسته اند به دسته قوری.من این رو هم خیلی دوست دارم!!!

خواننده اش که همیشه اهنگهای مهستی رو میخونه بی توجه به اطرافش همیشه خوشحاله انگار همین حالا بهترین خبر عمرش رو شنیده .من اینش رو هم خیلی دوست دارم!!! 

و همیشه دوست دارم یه بار با تو همه این دوست داشتن ها رو تجربه کنم.این رو از همه بیشتر دوست دارم!!

کلا که از بیماری و این داستانها بیزارم و همیشه هم بیمارم...اما  آنفولانزای این باری دیگه از حد به در شده...حالا بابت تاثیر چرک خشک کن و تب بره یا خود تب و بیماری که بنده میون بستر یهو این فکر زد به سرم که خوب بشم که چی بشه؟!! حالا کدوم کار دنیا نا تموم مونده؟ همین نا امیدی شد که تبم بالاتر و بالاتر ..سرفه هام شدید تر و شدید تر ...و دلم از همیشه تنها تر.

تازگی ها بدجوری شیفته فرهنگ هند شده ام.شیفته ی همه چیزش: رنگش..رقصش...فقرش..زبانش...فلفلش

امروز عصر با خودم گفتم کاش زندگی من هم یک فیلم هندی بود..پر از رنگ و عشق و رقص و آواز...پر از کتک و خشم و انتقام اما همه الکی و آبکی! خب...کتک الکی که بد نیست...عشق الکی هم از هیچی خیلیییی بهتره.از قدیم گفتن کاچی به از هیچی!!

با اجازه همه بزرگترها و کوچکترها،روز 23 آذر تولد اینجانب است.لذا فرصت را مغتنم شمرده،از رسم بسیار پسندیده ی خود تبریکی تبعیت نموده و تولدم را به خودم تبریک می گویم.فایده خود تبریکی این است که فرد منتظر دیگران نمی ماند تا به او تبریک بگویند
این نوع تبریک از تولید به مصرف است و   فرد لازم التبریک را متوقع بار نمی آورد.گرچه اگر دیگران به انسان تبریک بگویند،کلی قلقلک آور و فرح بخش می باشد.

استخر دلتنگیه تو با این یکی دو لیوان مکالمه تلفنی پر نمیشود!