خنده های آبی

خواندن این وبلاگ کار هر کسی نیست... معمولا خواننده های این وبلاگ بد جوری از کوره در میروند چون هیچ کس طاقت این همه حقیقت را از زبان یک دیوانه ندارد

چای تلخ

کاش صد سال پیش همدیگرو دیده بودیم!زمانی که نه موبایل بود نه اس ام اس نه فیس بوک نه یاهو مسنجر....خلاصه بگم کاش زمانی با هم آشنا میشدیم که تنها راه تماس ملاقات رو در رو بود، تنها راه ابراز عشق بوسیدن بود و  پایان آشناییمون اشکهای واقعی بود. اشکهایی که داغند و خیس.

  
نویسنده : من ; ساعت ٦:۱۸ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/۸/۱٠
تگ ها :