گفتی: از کجا بشناسمت؟

گفتم: من همیشه کتونیه قرمز میپوشم.

گفتی: منم تیشرت..

گفتم: نمیخواد بگی! بذار تو پیدام کنی!

من این طرف پارک نشسته بودم تو اون طرف.من شناختمت! از حالت عصبی راه رفتنت...فرم خودپسندانه لبهات...و بازی کردن مدام با کلیدهای توی دستت.

اما تو مدام این ور و اون ور رفتی و منو ندیی....

این بی توجهیت ....واسم اصلا غیر منتظره نبود،حتی نگاه گیج و مبهمت وقتی از جلوت

رد میشدم.   خداحافظ